Marissa in de keuken van haar anti-kraak huis

Marissa (26): “Ik ben een schatzoeker”

Voorleestijd: 2 min

Comments: 0

“Van mijn eerste kleedgeld kocht ik een parkiet. Het leek me zó leuk, zo’n vogeltje dat op je schouder komt zitten. Dat viel een beetje tegen, want dat deed ‘ie natuurlijk niet. En mijn moeder vond het ook geen succes. Ze is boos met kooi en al teruggelopen naar de dierenwinkel. Hij nam uiteindelijk de vogel terug. De kooi heeft nog jaren leeg op zolder gestaan, die had ik namelijk op de vlooienmarkt gescoord en kon niet worden teruggebracht.

Als ik met het verkeerde been uit bed stap, kan ik me zorgen maken om mijn geld. Of nouja, niet om mijn geld; om het geld dat ik voor m’n studie van mijn ouders heb geleend. Dat zou ik heel graag terugbetalen, om zo met een schone lei voor leuke dingen te kunnen sparen. Ik had het nooit van hen moeten lenen, maar gewoon van de overheid. Dan had ik me er nu niet schuldig over gevoeld. M’n ouders vinden het niet erg omdat ze het nu ook niet nodig hebben. Toch knaagt het soms aan me.

Ik zou mezelf wel omschrijven als koopziek, maar dan goedkoopziek

Niet altijd hoor, normaal gesproken geef ik graag geld uit. Ik zou mezelf wel omschrijven als koopziek, maar dan goedkoopziek. Ik ben een schatzoeker, verzamel van alles. Laatst vond ik een broodrooster. Ik wil er al vijf jaar eentje, maarja, je hebt ‘m natuurlijk niet echt nodig. Als je iedere maand een tientje of twintig euro te kort komt, ga je geen broodrooster kopen. Maar deze was maar €3,50, bij de kringloop, hij is supermooi en werkt nog ook. Ik ben echt een schatzoeker.

undefined

Wil jij ook gaan beleggen?
Begin vandaag nog!

Eigenlijk heb ik ‘m nog geen een keer gebruikt. Maar hij is zo mooi! Als hij thuis kapot bleek te zijn geweest, had ik er gewoon een plantje in gezet.”

Laat een reactie achter

Anderen kunnen je e-mailadres niet zien.